Daar stond ik als juf met mijn grote giechel. Ik had volmondig “Ja” gezegd tegen de opdracht die ik meekreeg. Ik had er zin in. Mouwen opgestroopt, leuke lessen verzonnen en nog een ideeënmap vol met mogelijke opties. Allemaal prachtige opdrachten om hoogbegaafde kinderen te activeren, aan te zetten, te ondersteunen om verder te komen dan ze zaten. Maar het bleek een illusie. Al mijn goede intenties om met lesgeven te kunnen beginnen werd al vrij snel verstoord. Aan een tafel zitten en überhaupt denken aan schoolwerk was al een regelrechte NEE.

Er was iets anders nodig voor deze kinderen. Door te luisteren en te kijken naar gedrag ontwikkelde ik met mijn team, een manier waarbij we meer zicht kregen op wat er achter gedrag zit maar werd voor mij ook duidelijk met welke thematiek veel hoogbegaafde kinderen te maken hebben op het moment dat het reguliere onderwijs hen niet meer past.

Wanneer ik terugkijk zie ik veel overeenkomsten met mijn eigen strijd en de strijd die sommige ouders en kinderen moeten voeren om naar school te kunnen gaan. Maar ik zag ook mogelijkheden om met die specifieke onderwijs behoeften aan de slag te gaan en een vorm van onderwijs te introduceren die verder gaat. De informatie die ik in mijn rugzak had, nam ik mee. Maatwerk in leerstof, aanpassingen in leertempo en werken vanuit talenten, projecten werden mijn startpunten. Gezien worden in competentie werd de eerste stap. Daarna zouden er nog vele volgen die ik op paier aan het zetten ben. Maar zoals met veel snelle denkers… heb ik het antwoord maar ben ik de berekening vergeten op te schrijven. 😉

De grootste verandering zit in de manier waarop we verandering inzetten in het proces waar een leerling door is gegaan. Onderwijstrauma of ander onderliggende negatieve ervaringen nemen we mee in de verandering die nodig is om weer tot ontwikkeling te komen. Daarbij zijn ouders, leerkrachten en hulpverleners nodig die willen leren en die het anders willen doen. We plekken geen pleisters maar willen een duurzame oplossing en een kind dat zich in deze wereld wzal redden op zijn eigen unieke wijze. Vaak lukt het om weer naar onderwijs te gaan maar soms is dat niet meer mogelijk. Dan is een andere weg wenselijk en hoop je dat je genoeg gereedschap kunt meegeven om die weg te vinden.

Want we weten niet in welke wereld onze kinderen zullen leven als volwassenen en welke voorwaarden het leven dan vraagt van hen. We weten wel wat er nu is en daarmee kunnen we een verandering maken voor morgen. Een morgen die we nog niet kennen. Door het aanbieden van opvoedopstellingen, ‘Anders kijken naar gedrag’ en verhalen over wat ik op reis ben tegengekomen, nodig ik je uit om anders te kijken naar hoe we onderwijs kunnen aanbieden, wie we willen zijn als ouders en wie we willen zijn voor de zeven generaties die na ons komen.